Küçük Kızın Hayata İlginç Vedası
babam anlatırdı
küçük kızının, kollarında nasıl can verdiğini
ağlardı anlatırken her seferinde
babaları en çok sevenler kızlarıdır
kız çocuklarıdır derler babalık hissini tattıran
evlerde sıcaklığı ve sevgiyi arttıran
işe gittiğinde hasretle bekleyenler
öpücüklerini babalarına saklayanlar
kız çocuklarıdır
babaların göz bebeği eşsiz boncuklarıdır
baba tarlaya gittiğinde, işe gittiğinde
gözü yollarda olan yavrularıdır yine
sevgilerini büyütürler minicik yüreklerinde
kızının adına emine vermiş
bu ismi kendisinin en yakın arkadaşı olduğundan annem istemiş
üç dört yaşlarında sevgi doluydu
babasının üçüncü yavrusu balıydı
yine bir yaz sıcağıymış babam eve geldiğinde
ikindiden sonra işten dönülür köy yerlerinde
küçük yavrusu kapıda karşılar onu
yapışır ayaklarına, sarılır babasınına kucak dolusu
babam yıkamış elini yüzünü
hafifletmiş sıcak olan yazını
dinlenmek için halıya oturmuş
yüreğine bir hüzün oturmuş
babam anlatırdı
küçük kızının kucağında nasıl can verdiğini
ağlardı anlatırken her seferinde
küçücük emine oyun oynuyor hayatta
neler geliyor insanın başına hayatta
birazdan son vermiş oyununa
sarılmış babasının boynuna
küçücük elleriyle dokunmuş babasının yüzüne
vedalaşır gibi bakarak gözüne
demiş ki “ baba biliyor musun ben birazdan öleceğim!”
çocuğunun üstüne babamın göz yaşları akmış
hasretle onun yüzüne son bir kez bakmış
demiş ki “vaden geldiyse, Azrail geldiyse ben ne yapabilirim ki kızım!”
melekler kıyamadı herhalde Emine’ye
vedalaşsın istediler en sevdiğiyle
sözler bitti, nefes gitti
emanet sahibine ulaştı
feryatlar gökleri aştı
küçücük bedeni küçük kızın
cansız ve ruhsuz kaldı ansızın
Emine babasının kollarında can verdi
sorgusuz sualsiz cennete girdi
ölüm önündedir burnumuzun
arkadaşı olur uykumuzun
çocuklar da verir can emanetini
hayatta her zaman yaşanmaz uzun
nasıl bilebilir küçük yavrucak
ölüme giderken açıyor kucak
izah edemedi hiç kimse bana
inancım anlatır gerçeği ancak
osman utkan 19.12.2020