NASİHAT, TECRÜBE,...
VE İLLE DE İMTİHÂN....!
Aslında, hayat tecrübesi olan, daha yaşlı ve olgun insanlar, çevresindeki gençlere, güzel tavsiye ve uyarılarda bulunuyorlar. Elden geldiğince.....
Lakin, Gençken insan,
çevreden söyleneni tam olarak duymuyor ki; dinlesin, anlasın da, ona göre hareket etsin ! Nerdeee ?
O dönemde bu hâl,
pek mümkün olmuyor mealesef.
Enerjin yüksek, gücün var, hareket kabiliyetin çok,... yapıp ediyorsun,
basıp geçiyorsun.
Bastığın yer kopup, komple düşene kadar da, "iyi gidiyorum ve doğru yapıyorum" sanıyorsun ! Kendi imtihanını yaşıyorsun.
İnsân Hâlleri...
Oluyor bunlar, başa geliyor ve çekiliyor.
"Hiçkimse henüz sınanmadığı bir günahın, mâsumu değildir" diye bir söz var. Aynı şartlarda ve koşullarda, sen olsaydın, acaba ne yapardın ? Bu sorunun cevabı; aynı şartlarda sınanmadan ve yaşamadan (yâni, bizzat kendi başımıza gelmeden) verilemiyor.
***
Bizde, af'dan ziyâde, acımasızlık var. Hâlen kendimiz 10 çeşit günaha ve yanlışa (yalan, dedikodu, tembellik, .... vs.vb.) devam edip dururken, sırf bunlar afişe olmadı ve herkes bilmiyor diye,
karşımızdaki, bir yanlışı açığa çıkmış veya bir günahı deşifre olmuş kişileri, çok sert linç ediyoruz.
Bu sert linç ve aslâ affetmeme tavrı; bir tatmin, bir hınç ve öc alma biçimine bile dönüşüyor.
"Niçin yaptı ? Öyle yapılır mı ? Olmaz ki, çok yanlış, olacak iş değil, çok günah, çok kötü, affedilmez hata, dönülmez yol, neden şöyle, niye böyle,...."
Tamam, ilk andaki tepkiler, biraz böyle olabilir tabii.
Ama sürekli bu hâl, hırslı ve olmamış insanların, "sürekli başkalarına ok atarak yaşama biçimi"dir.
Kendi suçluluğunu bastırmak ve kamufle etmek için, başkalarının yanlışlarına, aşırı abartılı tepkiler verme versiyonu da var bunun da, neyse uzatmayalım. Detayı, kitap mevzûsudur.
***
İnsanın bu dönemi de geçiyor. Yoruluyor insan, yumuşuyor, sâkinleşiyor, sürekli dışarıya ok atmayı ve linç etmeyi bırakıyor.
Olayları ve insanları, karşılama biçimi ve tepkileri, yatışıyor. İnsan olarak, Kıyas yapıyor ve Yargılıyor yine ama artık,
sâkince değerlendirip, hükmünü veriyor ve sessizce bir kenara koyuyor. Âcilen ok atıp, tam alnından vurmuyor kimseyi ! Avcılığı bırakıyor.
"Her iş olacağına varır" deyip, kendine ve kendi işine bakıyor. Olgun insan tavrına, ulaşabilmemiz dileğiyle.
Vesselâm.
Kadir EROL
28 Mart 2026